A sua pesquisa
Resultados 103 recursos
-
Resumen:El presente artículo propone el examen de cuatro categorías y cuatro paradojas de la experiencia política moderna, que a partir de su problematicidad y significación, pudieran ser repensadas y reinscritas en una «concepción trágica de lo político». Primera paradoja: La «comunidad» se quiere y no se alcanza. Segunda paradoja: la tragedia deviene «sentido trágico». Tercera paradoja: Gubernamentalidad biopolítica: queriendo libertad, la niega. Cuarta paradoja. «melancolía»: despotencia que en su retiro, deviene fuerza.Palabras clave: Comunidad, Tragedia, Biopolítica, Melancolía*******************************************************************Community, tragedy and melancholia: Study for a tragic conception of the PoliticsAbstractThe present article proposes the examination of four categories and four paradoxes of modern politics experience, which as low as their quandary and signification could be re-thought and registered en a “tragic conception of the politics”. Firs paradox: The “community” is wanted but not reached. Second paradox: the tragedy becomes “tragic sense”. Third paradox: Bio-politics government: wishing liberty, it is denied. Fourth paradox: “melancholia”: de strengthen that in its leaving becomes force.Key words: Community, tragedy, bio-politics, melancholia. *********************************************************Comunidade, Tragédia e Melancolia: Estudo para uma ConcepçãoTrágica do PolíticoResumoO presente artigo propõe o exame de quatro categorias e quatro paradoxos da experiência política moderna, que a partir de sua problematicidade e significação, puderam ser repensadas e reinscritas numa «concepção trágica do político». Primeiro paradoxo: a «comunidade» se quer e não se consegue. Segundo paradoxo: a tragédia devem «sentido trágico». Terceiro paradoxo: Governamentalidade biopolítica: querendo liberdade, a nega. Quarto paradoxo. «melancolia»: dês-potência que no seu retiro, devem força.Palavras chave: Comunidade, tragédia, biopolítica, melancolia.
-
Der vormalige Young British Artist Damien Hirst und der Street Artist Banksy sind zwei der bekanntesten Vertreter der britischen Gegenwartskunst - ihre Werke im Spannungsfeld von Kunst, Konsum und Popkultur gehören zu den meistbeachtetsten unserer Zeit. Eine systematische Aufarbeitung dieser künstlerischen Positionen und ihrer Bezüge zur Konsumkultur unserer Gegenwart hat jedoch lange auf sich warten lassen. Ulrich Blanché schließt diese Lücke: Er untersucht die Werke der Künstler vor dem Hintergrund der Londoner Kunstszene seit 1980, zeigt Verbindungen zu Duchamp, Warhol oder auch Koons auf und reflektiert die Rolle des Rezipienten, die Bedeutung der »Location« und insbesondere die Bezüge zwischen Kunst, Konsum und Werbung in diesen Werken.
-
This article explores the semantic implications of the concept of tedio through a comparative analysis of Rosalia de Castro´s novel, Flavio, and Edgar Allan Poe’s tale, «The Man of the Crowd». Like spleen and ennui, hispanic tedio is an emotional concept inseparable from the industrial dynamic of the modern city. In this sense, it can be read as a symptom of the profound modification of aesthetic and sociological aspects of narrative which took place in the second half of the XIX century.
-
Konsumkunst. Kultur und Kommerz bei Banksy und Damien Hirst (2012)
-
Wie gehen Damien Hirst und Banksy mit Konsumkultur um? Welche Strategien wählen die Künstler, um aus dem Konsumkreis zu entfl iehen? Auf welche Weise tauchen diese Phänomene in beider Kunst auf? Diesen Aufsatz zusammenfassend überspitzt Hirst die radikale Säkularisierung unserer Gesellscha.. ; Banksy politisiert ähnlich der Karikatur durch sein Aufdecken von inhärenten Widersprüchen. What is Damien Hirst's and Banksy's attitude towards consumer culture? What strategies choose the artists to get out of the consumption cycle? In what way do these phenomena of capitalism appear in their art? Generally speaking, Hirst exaggerates the radical secularization of our society; Banksy is politicizing similar to the cartoon by uncovering society's inherent contradictions ¿Cuál es el posicionamiento de Damien Hirst y Banksy frente a la cultura del consumo? ¿Qué estrategias adopta cada uno de ellos para distanciarse del ciclo del consumismo? ¿Cómo representan el capitalismo en su obra? Grosso modo: Hirst exagera la radical secularización de nuestra sociedad y Banksy, acercándose a la caricatura, critica decisiones de tipo político mediante la exhibición de las contradicciones inherentes a ellas.
-
Ao acentuar a visualidade e o visionarismo das imagens verbais, ou a sua tensão e rapidez, a poesia de tradição moderna apresenta-se muitas vezes como uma espécie de cinema, uma arte na qual o fluxo das imagens desempenha um papel determinante. «O cinema extrai da pintura a acção latente de deslocação, de percurso. Tome-se um poema: não há diferença», escreveu Herberto Helder. Como pensar esta similaridade, esta convergência? Em que consiste o cinematismo da poesia? Os autores estudados neste livro encaminham-nos para algumas respostas. […] Quando são tidos em conta os diálogos da poesia com o cinema, a presença temática do universo cinematográfico é normalmente destacada, pelo que ganham especial relevância os poemas dedicados a filmes, realizadores e actores, ou os poemas que funcionam por processos ecfrásticos e por transposição narrativa. […] Há um outro tipo de relação entre a poesia e o cinema que diz respeito às cumplicidades entre duas artes que partilham uma extensa e multímoda reflexão sobre os processos de fazer imagem. Herberto Helder, Carlos de Oliveira, Luiza Neto Jorge, Al Berto, Luís Miguel Nava, Fernando Guerreiro ou Manuel Gusmão desenvolvem formas de intermedialidade situáveis nesse plano, que este livro procura apreender.
-
After centuries of symbolic and political oppression, Galicia has been recognized by the Spanish constitution as a historic nationality. However, despite a certain degree of political autonomy, Galician identity is threatened by increasing homogenization in the economic, social, cultural and linguistic fields. In the early 1990s the aesthetic movement Bravú constructed an aesthetic community, sustained by an ideological project, and with the aim to, on the one hand, prevent Galician culture from becoming folklore stuck in a time warp and, on the other hand, to validate Galician identity. The Bravú artists refused the historically inherited outsider position and contributed to a reinvention of Galician identity and of a political ideal within a cosmopolitan, internationalist framework and by reversing social stigmas through their works and performances.
-
The concept of ‘resistance' has turned into a critical tool in different areas of political, philosophical and sociological thought. At the same time, the notion seems to be as productive as it is diffuse. ‘Resistance' is used in very specific contexts in scientific or technical disciplines, and with extreme flexibility in social and cultural studies. In the latter two areas, the concept is often used without prior reflection on its characteristics and limitations. In What is Philosophy?, Deleuze provides a possible framework for conceiving cultural and political practices of resistance as positions of force, when he defines contraction as ‘a contemplation that preserves the preceding in the following'. The purpose of this article is to understand political ecologism in its activist and poetical dimensions, in light of a Deleuzian interpretation of resistance.
-
Nos proponemos aquí reconstruir la travesía de la canción amorosa en Joan Manuel Serrat, uno de los íconos consagrados de la canción de autor española. El núcleo problemático de la intimidad intentará abordarse, en principio, en su desbrozamiento como construcción discursiva e histórica, en múltiples niveles. Una segunda cuestión, también expuesta brevemente, intentará trazar un panorama sobre las representaciones del amor en la canción de autor española surgida por los sesenta en su aparente ruptura con los modelos de la «canción folklórica» y otros géneros coetáneos. Finalmente, abordaremos las representaciones del amor trazadas por las canciones de Serrat, en sus diversos y encontrados acentos y matices. Desde la reescritura de la tópica amorosa enmarcada en una nueva «sentimentalidad» histórica, la ironía, la parodia y la reflexión crítica sobre las instituciones sancionadas por el sistema, Serrat dibuja un mapa en el que, a un tiempo, genera en sus receptores el doble efecto de extrañamiento y de reconocimiento, invitándolos a la sorpresa y a la complicidad.
-
Mucho se está hablando, desde hace algunos años, de la expansión u transformación del concepto de «literatura» y, en lo atinente a esta comunicación, de «poesía», a partir de desplazamientos habilitados por una serie de prácticas culturales diversificadas y, consecuentemente, por las teorizaciones y aproximaciones críticas concurrentes. Del binomio en paridad representado en la expresión «diálogos intermediales», que escenifica la sincronía de dos objetos en comunicación, intersección o, más apropiadamente, hibridación, llegamos a neologismos más rizomáticos como la ex poesía (Romano Sued) que hacen explotar los centros de una práctica y de una institución hacia sus bordes. «Excentricidad» y «experimentación» entonces, manifiestas en nuevas textualidades por fuera de toda consideración genérica considerada inactual, o incluyéndola pero explicitando claramente su territorialidad distintiva.
-
O artigo que aqui se inicia parte de uma reflexão mais genérica sobre a imagem e a visualidade na cidade, para se centrar num exemplo que considero particularmente interessante para o estudo das dinâmicas contemporâneas de apropriação do espaço urbano que recorrem a dispositivos de natureza visual. A cidade é, neste contexto, tomada como artefacto cultural, uma fabricação histórica participada por agentes com poderes e desejos desiguais. Nesta arena conflitual habitam pessoas e comunidades com condições, vontades, práticas e representações, dissemelhantes. A cidade espelha esta multiplicidade ontológica com propensão a revelar-se na matéria visível do quotidiano. À tona emergem sinais, social e culturalmente significativos, que contribuem para a fundação de um ecossistema simbólico e comunicativo particular. Podemos, eventualmente, encarar a existência de uma cultura visual urbana (Wells, 2007) dada a especificidade de agentes, gramáticas e mecanismos de comunicação que conseguimos antever neste território.
-
Reprinted as ?In the Place of the Public Sphere? Or, The World in Fragments? in: Public Good, # 1, 2008, pp. 46-55.
-
The different neighborhoods of a city present each a complex of negative and positive traits that both influence and become influenced by marginal cultural activity. Specifically, graffiti, urban writing and drawing or the activity in public places of graffiti writers, street artists or cultural activists, social and political, contribute to constructing and defining the public image of any city area, underscoring or changing the traditional representation of these social spaces. The author discusses two cases in Madrid at the turn of the 20th century: those of the neighborhoods of Vallecas and Malasaña.
-
Resumen En este artículo se reflexiona sobre la función que tiene la poesía de la memoria de la Guerra Civil española en los espacios públicos, setenta años después del inicio de la guerra. A partir de dos poemas, "El campo de batalla" de Ángel González y "El pasado" de Luis García Montero, se lleva a cabo un análisis de los mecanismos de rememoración colectiva. Así, se presentan ambos poemas como homenaje a la lírica que se escribió y publicó durante la República y la Guerra, y como lugar de encuentro de la memoria de los vencidos. Palabras clave: Ángel González; Luis García Montero; Guerra Civil; Rivas Vaciamadrid. This article studies the function of the poetry of memory of the Spanish Civil War in public spheres, seventy years after the war. Focusing in two poems, "El campo de batalla" by Angel González and "El pasado" by Luis García Montero, an analysis of the mechanisms of collective remembrance is carried out. Thus, the two poems are presented as a homage to the lyric written and published during the Republic and the War, and also as a meeting point for the memory of the defeated. Keywords: Ángel González; Luis García Montero; Civil War; Rivas Vaciamadrid.
-
O obxectivo deste traballo é vincular a representación de Santiago de Compostela cos procesos de construción da identidade galega contemporánea, privilexiando as diferentes figuracións da cidade no ámbito da poesía. Además de analizar o papel da cidade en distintos poemarios, antoloxías, libros coletivos e coleccións, o artigo detense nas implicacións socioliterarias d inclusións dos textos e fragmentos poéticos en soportes como a tarxeta postal, os catálogos ou as guías de viaxe. En suma, este percorrido pola historia da literatura galega da segunda metade do século XX á luz das figuracións urbanas pretende poñer de relevo a importancia de Santiago como escenario e motor de modelos identitarios diferenciais, cando no abertamente contrapostos.
-
En el presente trabajo nos proponemos revisar los trasiegos de la canción “de autor” a la luz de una de sus muchas relaciones con el campo literario: la musicalización de poetas consagrados. Esta operación de “traslado”, con el correr de las décadas, ha conformado un corpus dilatado en el tiempo y en el espacio, y registra, en términos teóricos, diversas travesías: de la letra a la voz (y al cuerpo), del libro al disco (y, consecuentemente, a los medios y al escenario), de la soledad de la lectura silenciosa a la recepción grupal, etc. Nuestro interés se centrará en el análisis de estas cuestiones generales y, asimismo, en el de dos ejemplos puntuales, Joan Manuel Serrat y Amancio Prada. En el cruce de imaginarios diversos y a menudo encontrados, estos autores nos ofrecen dos “figuras de artista” enlazadas, naturalmente, con las particulares operatorias de lectura –y puesta en letra– que realizan de una/s determinada/s tradición/es y modelos de la literatura española.
-
The public sphere conception continues to hold center stage in debates and visions of radical democratic society, and Jürgen Habermas’ work continues to be the most popular starting point for developing this conception. However, the Habermasian public sphere has also come under powerful and sustained criticism from many quarters. Here I concentrate upon the critiques of a group of theorists to whom I refer as difference democrats. I examine the three key arguments of these critics:that the public sphere conception involves the exclusion of aesthetic-affective modes of communication and hence the voices of certain groups; that it assumes that power can be separated from public discourse, which masks exclusion and domination; and that it promotes consensus as the purpose of deliberation, which marginalizes voices that do not readily agree. Against these claims I show that the Habermasian public sphere can be read as maximizing the inclusion of difference in deliberative exchange. I demonstrate how the conception extensively accommodates aesthetic-affective modes of discourse, how it accounts for both negative and positive forms of power in discourse, and how it promotes the process over the end-point of rational discourse in public opinion formation.
-
O macrocampo onde a sátira oral se expande com o vigor cortante dos epigramas é o do elemento humano. Nesta forma de expressão pontuam figuras, tipos humanos e classes sociais que, pelos seus vícios, tiques ou ações, se tornaram objecto de derisão destrutiva. Categoria estética relegada, regra geral, para as franjas mais marginais do sistema semiótico literário oral tanto pelos intérpretes-autores como pelos estudiosos e pelos recetores – como não raro sucede na sátira da literatura tout court –, a sátira em verso constitui um instrumento ao serviço da nomeação daquilo que, num determinado momento histórico, é visto como degenerescência da sociedade ou como vício e maldade de alguns dos seus membros (pessoas e instituições).
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
Explorar
POEPOLIT
Enfoque
- Estético (60)
- Literário (52)
- Sociológico (49)
- Semiótico-Cultural (46)
- Estudos sobre a Espacialidade/Cidade (35)
- Hermenêutico (33)
- Estudos de Filosofia/Teoria Política (29)
- Histórico (29)
- Estudos Culturais (24)
- Interartes (22)
- Antropológico (19)
- Filológico (16)
- Sobre Performance (13)
- Feminista (12)
- Análise Cultural (11)
- Comparatista (11)
- Media Studies (11)
- Empírico/Sistémico (9)
- Retórico (8)
- Análise do Discurso (7)
- Estudos sobre a Subalternidade (7)
- Estudos de Gênero (6)
- Estudos sobre Oralidade/Sonoridade (5)
- Tradutológico (4)
- Estudos Gays-Lésbicos (2)
- Estudos Pós-coloniais (2)
- Estudos sobre Migrações (2)
- Estudos Étnicos (1)
- Estudos Queer (1)
- Estudos Sobre o Corpo (1)
Espaço Geocultural
-
Europa
- Europa Atlântica (54)
- Europa Mediterrânea (29)
- Europa Báltica e Setentrional (19)
- Europa Central (15)
-
América
(14)
- América do Norte (6)
- América do Sul (6)
- América Central (1)
-
África
(5)
- África Austral (4)
- África Central (4)
- Ásia (2)
- Oceania (1)
Período
- 1990–atualidade (85)
- 1946–1989 (39)
- 1901–1945 (10)
Relações Interartísticas
- Graffiti (39)
- Música (24)
- Performance (24)
- Outras (23)
- Artes Gráficas (13)
- Improvisação e Happening (11)
- Arquitetura e Urbanismo (10)
- Vídeo (9)
- Pintura (8)
- Artes Cênicas (7)
- Fotografia (6)
- Artes Eletrônicas (5)
- Cinema (3)
- Escultura (3)
- Publicidade (2)
Repertórios
- Poéticas Sociais (42)
- Poéticas da Voz (28)
- Poesia Tradicional (21)
- Poéticas Identitárias (21)
- Metapoesia (19)
- Poéticas Satíricas (16)
- Poéticas Lúdicas (15)
- Poéticas das Neovanguardas (14)
- Poéticas do Espetáculo (13)
- Poéticas da Encenação (12)
- Poéticas do Corpo (11)
- Poéticas Narrativas (11)
- Poéticas Agitprop (10)
- Poéticas Feministas (10)
- Poéticas Biográficas (9)
- Poéticas Deconstrutivas (9)
- Poéticas do Conhecimento (8)
- Poéticas Intimistas (8)
- Poéticas da Improvisação (7)
- Poéticas Neoépicas (7)
- Poéticas Homoeróticas (4)
- Poéticas Heteroeróticas (3)
- Poéticas Queer (3)
- Poéticas Minimalistas (2)
- Poéticas Surrealistas (2)
- Poéticas Religiosas e Confessionais (1)
Tipo de recurso
- Artigo em Conferência (3)
- Artigo em Revista (5)
- Artigo em Revista Científica (49)
- Dissertação (2)
- Entrada em Blogue (3)
- Gravação Vídeo (5)
- Livro (10)
- Página Web (10)
- Secção de Livro (16)
Ano de publicação
- Entre 1900 e 1999 (10)
- Entre 2000 e 2026 (84)
- Desconhecido (9)